We voelden ons als Romeinse strijders die na een zware strijd terugkeerden naar de stad om de overwinning te vieren. En eerlijk is eerlijk: zo werden we ook ontvangen. Overal klonk applaus en hoorden we mensen roepen:
“Jullie zijn goed bezig!”
“Respect voor jullie inzet!”
“Gefeliciteerd!”
“Vlinderkind is weer de grootste!”
Na de finish mocht ik bovendien nog kort aanschuiven bij Omroep Gelderland als grootste sponsorloper van de afgelopen drie jaar.
En het is waar. Iedereen die de Vierdaagse heeft meegemaakt, heeft kunnen zien dat Stichting Vlinderkind opnieuw volop op de kaart is gezet. Er is weer een enorm bedrag aan sponsorgeld opgehaald. Op het moment van schrijven staat de teller op circa € 190.000. Tot 31 augustus 2026 kan er nog gedoneerd worden.
Binnen ons team heb ik de vergelijking gemaakt met de Gideonsbende uit de Bijbel. Gideon versloeg met slechts 300 mannen een enorm vijandelijk leger. Hoe dat kon? Niet door eigen kracht, maar doordat God hem hielp.
Ik kan uren vertellen over alles wat we hebben meegemaakt en over de prestaties die zijn geleverd. Maar ik wil afsluiten met een bijzonder moment dat mij diep heeft geraakt.
Na de derde wandeldag kwam ik samen met drie andere teamleden geradbraakt en moe over de finish. Ik leverde mijn controlekaart in en ontving de nieuwe kaart voor dag vier. Toen ik naar buiten liep, landde er ineens een vlinder op mijn been, net onder mijn korte broek.
Ik stond verbaasd te kijken. Vlinders zijn schuwe dieren. Die landen normaal niet op je been. Probeer er maar eens één van dichtbij te fotograferen.
Ik riep mijn teamgenoten erbij om te komen kijken. De vlinder vloog weg, maar landde enkele seconden later precies op dezelfde plek. Toen één van hen een foto wilde maken, vloog hij opnieuw weg… om vervolgens wéér terug te keren naar exact dezelfde plaats. Pas toen mijn wandelmaat rustig een foto van heel dichtbij had kunnen maken, vloog de vlinder definitief weg.
Wij bleven verbaasd achter. Ik geloof niet in toeval. Voor mij was dit een duidelijke knipoog van de Schepper van deze vlinder, Die ook mijn Schepper is. Te midden van alle drukte, muziek, mensen en feestgedruis op De Wedren ervoer ik dit als een bemoediging.
“Ga door.”
“Jullie zijn op de goede weg.”
“Jullie zetten je in voor letterlijk de kwetsbaarste mensen in onze samenleving.”
“Ik help jullie.”
Dat is wat ik erin heb gezien. Dat is wat moed en kracht gaf voor de laatste 50KM en voor alles wat nog komen gaat.
Daarom is voor mij de conclusie van deze Vierdaagse heel eenvoudig.
Vier dagen wandelen is geen doel op zich. Bijna € 190.000 ophalen is ook geen doel op zich. Het echte doel is betekenisvol zijn voor mensen met epidermolysis bullosa (EB), de Vlinderziekte. Zodat kinderen zoals onze kleindochter Danielle betere zorg krijgen, dichter bij huis, met minder pijn en meer kwaliteit van leven.
De Vierdaagse en alle sponsoracties zijn geen doel, maar een middel om dat doel dichterbij te brengen.
Ik sluit deze Vierdaagse daarom af als een dankbare opa.
Dankbaar voor alle mensen die naast ons zijn komen staan. Voor iedereen die heeft gedoneerd. Voor iedereen die heeft aangemoedigd. Voor alle vrijwilligers. Voor onze sponsoren. Voor Team Danielle.
We hebben dit nooit alleen gedaan.
Hartelijk dank aan iedereen die, op welke manier dan ook, heeft bijgedragen aan het succes van de Vierdaagse 2026.
Samen hebben we iets moois bereikt.
En de strijd voor de Vlinderkinderen gaat door.
