Van de periode daarna weet ze zich niet veel meer te herinneren. Opvallend was wel dat haar ouders regelmatig weg waren, maar Maud en Benthe konden altijd bij opa en oma’s, ooms en tantes of een vriendinnetje terecht, dus dat was niet zo erg. Zoals in de eerste week na de geboorte toen haar ouders langer van huis waren vanwege onderzoeken van Puck in Groningen. Toen begon het Maud te dagen: er was iets aan de hand. Tot dat moment hadden haar ouders nog niet veel verteld. Toen haar ouders en Puck terug kwamen uit Groningen was het logisch dat ze voorzichtig moesten zijn met de baby. Achteraf realiseerde Maud zich dat dit waarschijnlijk te maken had met de blaren die Puck op dat moment had. Het enige waar ze zich vaag iets van herinnert, waren de rode nagelriemen, al kan dat ook door de verhalen zijn beïnvloed.
Maud en Benthe gingen gewoon naar school, daar hebben zij hun zusje vol trots laten zien en verteld over haar ziekte. Maar op een middag ongeveer vijf weken later, toen ze waren uitgenodigd voor een feestje zijn ze eerder terug naar oma gebracht. Dat was vreemd. Ze gingen samen met oma naar de huisarts, waar hun ouders met baby Puck waren na een routine controle in het ziekenhuis in Groningen. Het werd meteen duidelijk dat het met Puck niet goed ging. Maud was geschrokken van hoe bleek Puck eruit zag en hoe ze naar adem snakte. Ze herinnert zich dat moment nog heel precies, zelfs wat ze toen aan had.
Die middag gingen ze weer naar huis, en Maud en Benthe gingen op normale tijd naar bed. Maar rond 23.30 uur kwam hun moeder hen halen, dit hadden ze zo afgesproken: het ging niet goed met Puck. Ze mochten haar nog even vasthouden, maar om 23.45 uur overleed Puck in de armen van hun vader.
Het verlies van Puck was een enorme schok en bracht veel verdriet voor het hele gezin. Maud had de eerste jaren erg veel moeite met het verlies en volgde therapie om ermee om te gaan. Het voelde zo oneerlijk: waarom overkwam dit Puck, waarom ons? De therapie heeft haar goed geholpen en langzaam leerde ze met de situatie om te gaan. Enkele jaren later werd er nog een zusje geboren: Cato. Iedereen was ontzettend blij, hoewel er aanvankelijk angst was dat zij ook de vlinderziekte zou hebben. Gelukkig bleek dat niet het geval.
Maud is inmiddels 17 jaar, studeert verpleegkunde en beleeft veel leuke momenten met haar vriendinnen. Eén van hen stimuleerde Maud om mee te doen aan een Missverkiezing. Maud hoopt hiermee niet alleen te scoren, maar ook aandacht te vragen voor de vlinderziekte. Voorafgaand heeft ze alvast een digitale collectebus aangemaakt. Haar motivatie en pagina vind je hier: https://vlinderkind.digicollect.nl/maud-tellekamp
Vanzelfsprekend wensen wij Maud met beide acties heel veel succes en plezier.
